چون من بخند خرم و خوش ، این چه شیون است

در خاک می تپید و پی یار می خزید

خندید آفتاب که " این اشک و آه چیست

خوش باش روز غمزده ! هنگام رفتن است

ما هر دو می رویم دگر جای شکوه نیست ! "

نالید روز خسته که " ای پادشاه نور !

شادی از آن توست نه از آن من ، بلی