کز چشمه ی نگاه تو باران مهر ریخت

با خنده ای که روی لبت رنگ می نهفت

چشم تو زیر سایه ی مژگان چه ناز داشت !

در باغ دل شکفت گل تازه ی امید

پیچید بوی زلف تو در باغ جان من

پروانه شد خیالم و با بوی گل گریخت

... آنجا که می چکید ز چشم سیاه شب