بر گونه ی سپید سحر و اشک واپسین

پیچید بوی زلف تو در باغ جان من

پروانه شد خیالم و با بوی گل گریخت

... آنجا که می چکید ز چشم سیاه شب

وز پرتو شراب شفق بر جبین روز

گل می نمود مستی خندان آتشین

آنجا که می شکفت گل زرد آفتاب