وز پرتو شراب شفق بر جبین روز

پروانه شد خیالم و با بوی گل گریخت

... آنجا که می چکید ز چشم سیاه شب

بر گونه ی سپید سحر و اشک واپسین

گل می نمود مستی خندان آتشین

آنجا که می شکفت گل زرد آفتاب

بر روی آبگینه ی دریاچه ی کبود