گل می نمود مستی خندان آتشین

... آنجا که می چکید ز چشم سیاه شب

بر گونه ی سپید سحر و اشک واپسین

وز پرتو شراب شفق بر جبین روز

آنجا که می شکفت گل زرد آفتاب

بر روی آبگینه ی دریاچه ی کبود

وز لرزه های بوسه ی پروانگان باد