بانگی آواره و شوم

سوزناک از دل ویران درختان خموش

می رسد گاه یکی نغمه ی آشفته به گوش

نغمه ای گم شده از سینه ی نایی موهوم

می کشد مرغ شباهنگ خروش

می رود ابر و یکی سایه ی انبوه و سیاه

نرم و خاموش فرو می خزد از گوشه ی بام