می رود ابر و یکی سایه ی انبوه و سیاه

نغمه ای گم شده از سینه ی نایی موهوم

بانگی آواره و شوم

می کشد مرغ شباهنگ خروش

نرم و خاموش فرو می خزد از گوشه ی بام

آه ، دردی ست در آن اختر لرزنده که گاه

کورسو می زند و می شود از دیده نهان