کورسو می زند و می شود از دیده نهان

می رود ابر و یکی سایه ی انبوه و سیاه

نرم و خاموش فرو می خزد از گوشه ی بام

آه ، دردی ست در آن اختر لرزنده که گاه

وز نهیب نفس تیره ی شام

می کشد مرغ شباهنگ فغان

آه ای مرغ شباهنگ خموش!