مات این پرده ی شبگیر که می بازد رنگ

همه چشم و همه گوش

مست آن بانگ دلاویز که می آید نرم

محو آن اختر شب تاب که می سوزد گرم

آری ، این پنجرخ بگشای که صبح

می درخشد پس این پرده ی تار

می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس