آری ، این پنجرخ بگشای که صبح

مست آن بانگ دلاویز که می آید نرم

محو آن اختر شب تاب که می سوزد گرم

مات این پرده ی شبگیر که می بازد رنگ

می درخشد پس این پرده ی تار

می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس

وز رخ آینه ام می سترد زنگ فسوس