با های های گریه اش در بی کران دشت می راند

شب های بارانی

او با صدای گریه اش غمناک می خواند

رودی ست بی آغاز و بی انجام

پیری حکایت گوست

کز کودکی با خود مرا می برد

در باغ های مردمی گریان