ز قاف و لام ما قل می توان کرد

دلم صدپاره شد هر پاره نالان

که از هر پاره بلبل می توان کرد

تو قاف قندی و من لام لب تلخ

مرا همشیره است اندیشه تو

از این شیره بسی مل می توان کرد

رهی دورست و جان من پیاده