رهی دورست و جان من پیاده

ز قاف و لام ما قل می توان کرد

مرا همشیره است اندیشه تو

از این شیره بسی مل می توان کرد

ولی دل را چو دلدل می توان کرد

خمش کن زان که بی گفت زبانی

جهان پربانگ و غلغل می توان کرد