به پیشواز قدم های سست من آمد

شب صدا را در بیشه ها رها می کرد

مرا ز روزنه ی برگ ها صدا می کرد

پلی گشوده شد از لابلای چند درخت

مرا به راز روان بودن آشنا میکرد

چراغ را به سرانگشت شاخه ای بستم

رهنه تر شدم از ماهی طلایی ماه