انده به پیشانی اش رطوبت خوابی

زمزمه ی باد ، سرگذشت جهان بود

آینه

بیدار می شد از نفس شب

گوش به زنگ دریچه بود گل سرخ

تا شنود از دهان صبح ، جوابی

دختر ، در خواب می شنید که مردی