پیرمردی که سر تیز عصای او

و پراکنده تر از

لرزه ی صدها موج

روحی آماده ی مردن بود

صلح آن چشمه ی خندان را پیوسته به هم می زد

روح من بود که در پشت درختان خزان دیده قدم میزد

آه می دانم