و تنش از تپش قلبی پر می شد

و سحر ، چشم به تاریکی ان روح جوان می دوخت

اخگری چند به جا مانده از آن شب ها

که دلش از وزش عطری می لرزید

و لبش با مدد بوسه

دم به دم ترجمه می کرد زبانش را

اخگری چند به جا مانده از آن ایام