نفسش حق بود

دم به دم ترجمه می کرد زبانش را

اخگری چند به جا مانده از آن ایام

که در او خشم جگر سوز نفس می زد

نعره اش در همه آفاق ، صدا می کرد

و نهیب غضبش ، جار شبستان خدایی را

خرد می