و نهیب غضبش ، جار شبستان خدایی را

که در او خشم جگر سوز نفس می زد

نفسش حق بود

نعره اش در همه آفاق ، صدا می کرد

خرد می

کرد و فرو می ریخت

و سرانگشتش ، گلمیخ زراندوده ی عصیان را