گویی فروغ ماه چو از بیشه می گذشت

بر جاده ی کبود که در بیشه می خزید

وانگه به دور خویش نگه کردم از هراس

شب بود و ماه و باد خفیفی که می وزید

می کرد بر شمار پریزادگان مزید

در پیش دیده ، منظره ی دخمه های مرگ

دل را ز قصه های پر از غصه ام گزید