در سرم اندیشه های دور و درازی

نیمه شب آن لحظه های خوش که نهفتست

در دل آرام خود ، ودیعه ی رازی

زنده کند از گذشته های فرحنک

آه چه شب ها ، که زنگ برج کلیسا

کوفته می شد به دست صومعه بانان