ماه چون آوارگان خاموش و تنها

باد می آمد به قصد گوشمالش

چون زنی بر شانه ها می ریخت گیسو

چشمه ساران خیره بر نقش جمالش

پنجه های تکدرختان ، باز می شد

با هیاهویی خیال انگیز و مبهم

می گذشت از شاخساران با تانی