پنجه های تکدرختان ، باز می شد

چون زنی بر شانه ها می ریخت گیسو

چشمه ساران خیره بر نقش جمالش

ماه چون آوارگان خاموش و تنها

با هیاهویی خیال انگیز و مبهم

می گذشت از شاخساران با تانی

رشته های سیم ، چون برق مجسم