با قطره های اشک فرو شوید

چشمم چه اشک ها که به دامن ریخت

تا با نگاه دوست ، سخن گوید

وز دل ، غبار تیره ی حرمان را

اما نگاه غمزده اش می گفت

بنگر که آنچه رفت ، هویدا نیست