چو لب بستند مرغان شبانگاه

چراغم خفت ، شمع بسترم خفت

نتابیدم به بالین پرتو ماه

تو گویی ماه - مرغ آسمان - مرد

شمردم نرم نرمک لحظه ها را

نه آغازی در آن دیدم نه انجام