نتابیدم به بالین پرتو ماه

تو گویی ماه - مرغ آسمان - مرد

چو لب بستند مرغان شبانگاه

شمردم نرم نرمک لحظه ها را

نه آغازی در آن دیدم نه انجام

فرورفتم سپس نومید و خاموش