به ناخن می خراشید آسمان را پنجه ی خورشید

نسیم ناشناس از سرزمین های غریب آمد

که شاید بشنود از خاک ، بوی آشنایی را

سر انگشتان خون آلوده را در خاک می مالید

غروب از خشم ، در گوش درختان ناسزا می گفت

دلم از خوف شب ، چون گربه ای در چاه می نالید