رویای روزهای خوش و قصه های دور

پوشیده بود چشمه ی ماه از غبار ابر

شب ، کور بود و پنجره کور و ستاره کور

می سوخت در اجاق فرزوان چشم تو

برخاستی که حلقه کنی دست خویش را

بر گرد گردنم

اما دلم به گفتن حرفی رضا نداد