اما دلم به گفتن حرفی رضا نداد

رویای روزهای خوش و قصه های دور

برخاستی که حلقه کنی دست خویش را

بر گرد گردنم

تا پرسم : این تویی و ، تو گویی که : این منم

یک لحظه بی اشاره و یک لحظه بی سخن

با هم گریستیم