آفتاب اشفانده زلف شسته را بر دوش

عطر او با بوی برگ خیس پوسیده

با گل دیوار باران خورده ، می آمیخت

شهر ، ساکت بود و باغ آسمان ، خاموش

باد مست ، این شاعر شوریده ی رسوا

پرسه می زد در خیابان های پر غوغا

واژه هایش را میان برگ های نیمه جان می جست