و من ، نگاه به سیمای ماه می کردم

و برگ و ساقه ی گل ها به رنگ باران بود

پناه می بردم

در آن دیار مه آلوده ، روز جان می داد

و بازگشت هزاران غم گریخته را

چو گله های گریزان سارهای سیاه

ز لابلای ستون ها نگاه می کردم