در آن دیار مه الوده روز جان می داد

و بازگشت هزاران غم گریخته را

چو گله های گریزان سارهای سیاه

ز لابلای ستون ها نگاه می کردم

و شب چو کودکی از بطن روشنی می زاد

من از سپیده به سوی غروب می راندم

و با صدای موذن ، نماز می خواندم