بس شب که تا سپیده نخفتم

رازی که خواندنش نتوانستی

رازی که گفتنش نتوانستم

وز بیم آنکه در کف نامحرم اوفتد

امروز ، چون دو آینه ی روبروی هم

برق نگاه خود را در هم فکنده ایم

تا بوته ی گناه نروید ز باغ دل