چونان که در ظلمت ، سپیدی می زند مرمر

هر بامداد از پشت صف های سپیداران

می آمدی با جامه ای از نور نازکتر

اندام تو ، از لابلای سایه ها می تافت

من ، چون ترا از دور می دیدم

با خویشتم می گفتم که : امروز آسمان ، آبی است

وین آفتاب دلگشا را در افق دیدن