رسته بود از وسط گرده ی کوه

دشت ، رنگ غم و خاکستر داشت

تو در اندیشه ی من ، چشمه ی جوشان بودی

زیر آن قبه که همچون سر سبز

در کف آجری سرخ حیاط

که مدام از تب خورشید کویری می سوخت

آبی از کوزه ، تو گویی ، به زمین ریخته بود