از درختان جوان می چیدی

تو ، به خنیاگری چلچله ها در دل سقف

گوش می دادی و می خندیدی

میوه ی کال خدا را به سرانگشت هوس

مرگ را چون سرطانی نوزاد

در بن آب روان می دیدی

ناگهان ، یک نفر از دور ، صدا زد : سهراب