در بن آب روان می دیدی

میوه ی کال خدا را به سرانگشت هوس

از درختان جوان می چیدی

مرگ را چون سرطانی نوزاد

ناگهان ، یک نفر از دور ، صدا زد : سهراب

تو ز جا جستی و فریاد زدی : کفشم کو ؟

وانگه از خانه برون رفتی و با سرعت باد