تو ز جا جستی و فریاد زدی : کفشم کو ؟

مرگ را چون سرطانی نوزاد

در بن آب روان می دیدی

ناگهان ، یک نفر از دور ، صدا زد : سهراب

وانگه از خانه برون رفتی و با سرعت باد

زیر باران بودی

خواب آشفته ی من پایان یافت