سرگشته می رفتند سوی آشیانه

من خوب می دیدم که پیش از مردن روز

پیر و جوان ، مانند مورانی شتابان

با توشه هایی از هراس و حسرت خویش

گویی که می بردند نومیدانه بر دوش

بار صلیبی را که چشم کس نمی دید

از دار فانی تا دیار بی نشانه