گویی که می بردند نومیدانه بر دوش

پیر و جوان ، مانند مورانی شتابان

با توشه هایی از هراس و حسرت خویش

سرگشته می رفتند سوی آشیانه

بار صلیبی را که چشم کس نمی دید

از دار فانی تا دیار بی نشانه

من ، خیره بر آن کار دشوار