من ، در اتاق تیره ی خویش

وقتی که توپ کوچک ماهوتی ماه

در لحظه ی بالا پریدن از درختان

در لابلای شاخساران گیر می کرد

از دور می دیدم که بر سیمای دیوار

رقاصه ی سیمابگون ساعت من

سر زمان را بی زبان تعبیر می کرد