پر کرده جای پای تر آفتاب را

دریا به روی سینه ی ساحل خزیده مست

در بازوان فشرده تنی کامیاب را

بر ماسه های نرم طلایی چکیده ماه

در کلبه ای که بر سر انبوه ماسه ها

می لرزد از هراس فرو ریختن هنوز