تو فانوسی و عشق تو ، سایه ی من

ترا از جهانی دگر می شناسم

ترا شیر داد از ازل دایه ی من

درین تیره شب ها که فردا ندارد

خدا این دو دل را به تیغی دو سر دوخت

ازین یک ، رهایی نداد آن دگر را