ترسم که همچو طبع تو سوداییم کند

از باد قهر ، یکسره خاموش می کنی

هر دم مرا به بوی دلاویز موی خویش

از دست می ربایی و مدهوش می کنی

این طره ای که زیب بر و دوش می کنی

راز نهان عشق خود از چشم من بخوان

تا چندش از زبان کسان گوش می کنی