کی اعتنا به خون سیاووش می کنی

راز نهان عشق خود از چشم من بخوان

تا چندش از زبان کسان گوش می کنی

گر یک نظر به جوش درون من افکنی

ای ماه ! رخ مپوش که چون شب ، دل مرا

در سوگ هجر خویش ، سیه پوش می کنی

ما را که بر وصال تو دیگر امید نیست