دل من در پی ات چون سایه ای گمراه

تو می رفتی و خوناب سرشک من

شفق را با غم من آشنا می کرد

تن از دیوانگی در خاک می مالید

علف ها همچو رگ های دل تنگم

به زیر پای تو از درد می نالید