سر از ملال ، به بالین داشت

هوا ، سرود کلاغان را

به بام شهر ، رها می کرد

به زیر ابر مسین ، خورشید

ز نور مفرغی اش ، آفاق

لعاب ظرف سفالین داشت

چو قارچ های سفید از جوی