گویی دل از کسی که ترا ساخت ، کنده ای

اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد

در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای

مست از می غروری و دور از غم منی

هشدار ! زانکه در پس این پرده ی نیاز

آن بت تراش بلهوس چشم بسته ام