که چشم مست ترا جام جان نما دانست

ز جام عشق تو چون باده ی نگاه کشید

سبوی میکده را خالی از صفا دانست

طمع ز قصه ی جام جهان نما ببرید

بنفشه موی منا ! سر ز من متاب و مرو

که قدر مشک پرکنده را صبا دانست

هر آنکه ملک جهان را به بوسه ای نفروخت