کاهم که در برابر آتش نشسته ام

وین مرده ریگ عشق

مجنون صفت به خلوت هامون کشد مرا

از بیم نیستی سخن آغاز می کنم

خاکم که گردباد به گردون کشد مرا

ای رهروی که سر به گریبان کشیده ای

ای رهرو غریب